Scattered bits of my awesome brain

I can’t believe I’m feeling this again. The feeling when I want to cry every night. That feeling when I can’t see even a single ray of sunshine. I don’t want to go through this again. I’ve had enough of this in the past. Please, help me. I don’t want to constantly cry and beg for companionship again. I’m a mess and I’m pathetic.

Okay. Gusto ko lang talagang mag-rant. Actually, matagal ko na gusto magblog ulit. Ang hirap na kasi. Parang lahat na lang ng tao may opinyon, lahat na lang ng tao may saabihin, lahat na lang ng tao ay tama. Ayoko na munang makinig sa sasabihin nila. Ayoko na munang makipagtalo. Gusto ko na lang munang magsalita ng walang pinapakinggan.

Okay hihinga muna ko. Ganito kasi yun.

Ang komplikado ng buhay. Bakit? Minsan naiisip ko kung tama ba yung mga desisyon ko ngayong kolehiyo e. Alam ko namang tama siya, pero ang hirap ng ijustify kung bakit siya tama, bukod dun sa napaka-obvious at given na na sagot. At di ko naman tinatalikuran o pinagsisisihan yun. Wala akong problema sa bagay na yun, may problema ko sa mga tao. Oo sa mga tao. Sa mga tao doon na hindi ko na naiintindihan. Di ko na alam kung anong gusto nila, di ko na alam kung anong naiisip nila. Ang exclusive na kasi ng dating sakin e. May exclusivity na. Ang labo. Kasi ayaw nun e, nilalabanan yun. Pero yun yung nakikita ko sakanila sa ngayon. Yun yung nararamdaman ko.

Ang hirap magsalita, kasi mali ka na naman. Ang hirap makipagusap kasi lagi ng may label na tama o mali. Di ba pwedeng usap lang talaga? Walang argumento? Walang kahit ano. Pagod na ko. Pagod na yung utak ko.

Pwede bang mag shut down muna ako? Ayoko na muna ng kahit ano. Oo sumusuko na ko. Ang hirap hirap na kasi. Madali sana kung may makakaintindi e, madali sana kung may makakausap na nakikinig lang. Yung walang opinyon. Yung walang madaming sinasabi. Di naman tayo nagdedebate, nakikipag-usap lang ako. Basta pagod na ko. Ayoko na muna. Magpapahinga muna yung utak ko.

Brain hibernation starts now…

“Dito samin sa Pangarap, kala mo panahon ng hapon e.”

Dalawang barangay na nakakulong. Dalawang barangay na gwardiyado ng maraming armado. Dalawang barangay na may libo-libong tao. Dalawang barangay na ginigipit ng nagsasamantalang uri. Brgy. 181 at 182. Mga barangay na nakapaloob sa Pangarap Village.

Pangarap Village. Ang gandang pangalan. Ang gandang pakinggan. Pero ano nga ba ang istorya ng Pangarap Village? Pano ba ito nabuo at anong problema ang naka-amba sa kanya noon pa? Interesado ka? Lika, basahin mo to.

Tinaguriang Friar Land noong panahon ng mga Kastila. Halos pitong libong ektarya ng lupain ang kinamkam ng mga prayleng Kastila at kinunsiderang Friar land, kasama na nga dito ang kabuuan ng Pangarap Village. Pagkatapos ng matagal na pananakop ng mga Kastila, naibenta ang lupain sa pamamagitan ng Friar Lands’ Act. Binenta sa mga magsasaka ang parte ng mga lupa.

Noong panahon ni Marcos, kinamkam niya lahat ng lupain at tinagurian niyang pag-aari ito ng gobyerno. Muli, kasama diyan ang Pangarap Village. Ipinamahagi niya ito sa mga tauhan niya sa gobyerno, sa mga PSG, sa militar at kapulisan na naninirahan sa loob ng Malacanang park. Nakuha ng village ang pangalan niya sa isang park sa Malacanang. Sa bisa ng PD 293, kinansela ng gobyernong Marcos ang titulo ni Gregorio ‘Greggy’ Araneta at ipinamahagi ang titulo sa mga miyembro ng Malacanang Homeowners Association. Bago pa man naipamahagi ang titulo, marami na ang nakatira sa pangarap village. Nariyan ang mga Urban Poor, Malacanang Homeowners, at mga nakabili ng lupa sa Carmel Development Incorporated na pagmamay-ari ni Greggy Araneta.

Nang matapos ang termino ni Marcos at maupo si Cory Aquino, pinakansela niya ang PD 293 at binawi ang mga titulong naipamahagi sa mga matagal ng residente ng Pangarap Village sa kadahilanang unconstitutional daw ang ginawang Presidential Decree ni Marcos. Naibalik ang pagmamay-ari ng lugar sa panginoong may-lupang si Greggy Araneta.

Mula ng maibalik ang pagmamay-ari kay Greggy Araneta, lagi ng may nakaambang demolisyon sa lugar, kahit na ang iba pa ay tunay na pagmamay-ari na ang lupang kinatitirikan ng mga tirahan nila. Yung ibang nakabili ng lupa ay hindi naiisue-han ng deed of sale. Nagtalaga na rin ng security group si Araneta sa loob ng Pangarap Village at ang CDI na pag-ari niya ang naglagay ng bakod sa palibot ng Pangarap Village at ng gate sa harapan ng Village. Bawat lalabas at papasok sa Pangarap ay minomonitor ng mga armadong guwardiya tat ngayon nga ay may mga unipormado at nakasibilyang mga pulis pa. Ang mga tauhan na rin ni Araneta ang nagkokontrol sa serbisyo publikong pumapasok sa loob ng Pangrap. Sa ngayon nga ay hindi na sila nagpapasok ng mga tauhan ng Meralco at pinagbabawalan na rin ang ilang residente na agpakabit ng linya ng kuryente dahil idedemolish din naman daw ang kanilang mga bahay at papaalisin din naman daw sila doon. Malaking porsyento rin ng mga daan sa Pangarap Village ay baku-bako at hindi sementado at marami rin ang walang linya ng tubig. Minsan pa nga, pati ang supply ng tubig ng mga residente ay hinharang sa gate ng Pangarap. Ultimo mga pulis, lokal na gobyerno ng Caloocan at mga opisyal ng barangay ng Pangarap ay napapailalim sa kapangyarihan ni Araneta. Mismong ang Barangay Captain pa ng Brgy. 181 ang nagsabi sa amin na ipinaalam pa daw niya sa mga tauhan ng Carmel Development Inc. (CDI) ang pagpapapasok niya ng mga materyales na mag-aayos sa barangay hall. Siya mismo tinuturing niyang autoridad ang mga tauhan ni Araneta at si Araneta mismo.

Ngunit ang pinakamalubhang paglabag sa karapatang pantao ng mga residente sa Pangarap ay naranasan nila nitong April 28 ng kasalukuyang taon, kung saan sa kalagitnaan ng kanilang prayer vigil, pagbabarikada at pagbabantay sa kanilang lugar, ay pinaulanan sila ng bala ng mga napikong guwardiya. Marami ang nasugatan at pati ang mga menor de edad ay nadamay. Walang habas na pinagbabaril ng mga armadong security guards ang mga taong tahimik namang nagbabantay upang mapigilan ang unlawful demolition na ginagawa ng CDI. Matatawag bang maayos na demolisyon ang demolisyon na isinasagawa ng ALAS DOS ng umaga? Kung kailan tulog at walang kalaban-laban ang mga tao? Dahil sa pangyayaring ito, halos ilang gabi ring hindi natulog ang mga tao sa pangambang magising na lang sila dahil sa demolisyon. At patuloy na binubuo at pinapatatag ng mga armadong guwardiya ang cliamte of fear sa loob ng Pangarap sa pamamagitan ng paglalakd sa kalye habang nakasukbit sa kanila ang naglalakihang mga armas, pati na rin ang pagpunta at pagtambang sa bahay ng mga leader organizers ng Bayan Muna sa lugar na iyo.

At kami mismo, nasaksihan namin ang pananakot na ginagawa pati ng mga kapulisan. Saan naman kayo makakita ng census na ginawa na ng halos tatlong beses pero ang  pina[asagutan naman sa survey form ay walang kinalamn sa tunay na census. May census bang itatanong kung saang materyal gawa ang bahay mo? Kung gano kalawak ang sakop ng lupa mo? May census bang nagtatanong kung ilang seminars na ang nadaluhan mo? At may nagcecensus ba na may escort pang mga armadong pulis at guwardiya na kala mo ay lalaban sa giyera sa laki ng mga armas na dala? Kalokohan. Puro kalokohan. Ginagamit pa ni Araneta ang mga walang kaalam-alam na estudyante na naghahanapbuhay lang naman ngayong bakasyon para sa kanyang masamang intensiyon.

Sa kabila nito, nakakatuwang makita na ang mga tao dun ay sama-samang naninindigan para sa kanilang karapatan. Halos lahat ay nakikilahok sa mga proyekto at programa na inoorganisa ng mga grupo doon para labanan si Araneta at makamtan ang dapat lamang na kanila. Nakakatuwa na mayroong mga kagaya ng mga naging tatay at nanay namin doon na handang makipaglaban para sa kapakanan ng mga kabarangay nila, hindi lang ng pamilya nila. Nakakatuwa rin na may hindi naman mga taga-roon pero nakikisimpatya, tumutulong, at nagpapalakas ng loob ng mga mamamayan doon.

Di ko tuloy mapigilang tanungin ang sarili ko, ano bang gusto nilang gawin sa Pilipinas? Oo nga’t uunlad tayo, yayaman ang iilan, pero paano naman ang libo-0libong matatapakan? Pano naman ang libo-libong mgabubuwis ng buhay para lang makamtan ang pag-unlad na to? Yang pagyaman. yang pag-unlad, madaming pwedeng gawin para makamtan yan. Marami lang kailangan ayusin, pati ang pag-iisip ng mga nasa bulok nating gobyerno. Bulok na nga ang sistema, bulok pa ang mga tao. Pano tayo uunlad nito?

“Nakakatakot, malaking tao yang binabangga niyo.”

Ano namang laban ng isang malaking tao sa pwersa ng higit pa sa apat na libong sama-samang kikilos para ipaglaban ang karapatan nila? Ano naman ang laban ng isang malaking tao sa pwersa at lakas ng libo-libong masa? Malakas ang masa. Matapang ang masa.

“Kung hindi ngayon, kailan pa. Kung hindi tayo, sino?”

Makialam. Umalam. Magpakalat ng nalalaman.

Tunay namang hindi lahat ng naririnig natin ay tama. Tama nga naman. Kaya maging mapanuri sa bawat maririnig. Hindi porket wala sa TV ay hindi nangyayari. Hindi porket tama sa TV ay tama sa tunay na buhay.

156 heactares ang lupang kinakamkam ni Araneta. 156 heactares. Ilang libong pamilya ang doo’y nakatira. Na walang habas na idedemolish pagdating ng panahon. Ilang libong residente ang mawawalan ng tirahan at itatapon sa kung saan man. Kung hindi tayo kikilos, kung hindi natin to mapipigilan.

Ah, oo nga pala, malayong pinsan ni Greggy Araneta si Mike Arroyo. At pinsang buo niya si Mar Roxas. Ah, kaya pala.